Van dichtbij

De rubriek ‘Van dichtbij’ biedt plaats aan verhalen, tekeningen en foto’s van asielzoekerskinderen zelf

  Amjad (12)

Op een dag vertelde mijn moeder dat we moesten vluchten uit Aleppo. Al maanden hoorden we van de oorlog, maar nu waren ook wij niet meer veilig. Eerst gingen we naar Turkije. Lopend staken we de grens over. We hebben drie jaar in Turkije gewoond: mijn ouders, mijn broers, mijn zusje en ik.” lees verder

 

foto_akhrat Akhrat (16)

Ik kwam naar Nederland toen ik 6 jaar oud was. Mijn jeugd bracht ik door in een asielzoekerscentrum. Dat is een afschuwelijke plek om op te groeien. Ik heb me er nooit veilig gevoeld. Opgroeien in een asielzoekerscentrum betekent dat je omgeven bent door mensen die gestrest, depressief en gefrustreerd zijn. Ik moest altijd oppassen. Zelfs de kleinste dingen konden uitmonden in een gevecht, iets wat vaak gebeurde.” lees verder

 

foto_alaa Alaa (15) 

Door de stromende regen en tot onze enkels in de modder liepen we in het bos. Mijn kleren en rugtas waren doorweekt en daardoor loodzwaar. Ik had geen idee waar ik heen moest en was bang. Mijn broer liep ergens anders in de groep. En daar raakten we elkaar kwijt. Het was eng, maar we moesten doorgaan om eindelijk de grens tussen Servië en Kroatië over te kunnen.” lees verder

 

                                             Siromi (15)

Toen we uit Sri Lanka weg moesten, gingen we met een auto, een vliegtuig en een vrachtwagen. Ik weet niet of we in een ander land zijn geweest voordat we in Nederland kwamen. Ik was bang, want ik wist niet waar we heen gingen. Een ‘agentschap’ heeft ons geholpen en we moesten hen geld betalen.” lees verder